اضطراب جدایی کودک

اضطراب جدایی کودک

اضطراب جدایی در کودکان
همه انسانها در طول زندگی، ترس و اضطراب را به عنوان دو هیجان طبیعی و اصلی تجربه می کنند. ترس ها و اضطراب ها، انسان ها را بر آن وامی دارد که از خود رفتارهایی برای بقاء نشان دهند. محرک هایی که در انسان ترس و اضطراب ایجاد می کند در طول جریان رشد تغییر می کند. ترس و اضطراب جزیی از زندگی طبیعی کودک محسوب می شود مگر آنکه خللی به زندگی کودک وارد کند.
اضطراب نوعی هیجان یا حالت خلقی است که مشخصه اصلی آن عاطفه منفی مانند تنش، نا آرامی، بیمناکی و نگرانی است. اضطراب نوعی ترس و اضطراب بی دلیل است. اضطراب کم می تواند گاهی مثبت باشد و انسان را آماده دفاع از خود کند.
اضطراب جدایی اولین اضطرابی است که هر کودکی آن را پشت سر میگذارد و معمولا از سن ۸ تا ۱۲ ماهگی شروع و تا ۱۵ تا ۱۸ ماهگی به اوج خود می رسد و بعد از آن کاهش می یابد.کودکان معمولا درجاتی از اضطراب را در طول رشد از خود نشان می دهند که جزیی از رشد بهنجار انها محسوب می شود، مانند جدایی از مادر یا پرستار یا هر شخصی که کودک به آن دلبسته است. کودک زمانی که از والد خود جدا می شود نگران و سراسیمه شده و شروع به گریه کردن می کند، این علائم، علائم اضطراب جدایی است که نگران کننده نیست.
اضطراب جدایی در سنین ۸ تا ۱۸ ماهگی ماهگی جزء دسته اضطراباتی ست که طبیعی محسوب می شود و اگر در کودک مشاهده نشود نشانه اختلالات جدی روانشناختی مانند اختلال سلوک می باشد که نیازمند درمان است.
اضطراب جدایی زمانی اختلال محسوب می شود که اضطراب بیش از حد و فراتر از حد مورد انتظار جدایی از خانه یا کسانی که کودک دلبسته آنان است، باشد. از خصوصیات اساسی این اختلال می توان به هراس بیش از اندازه در هنگام جدایی از والدین اشاره کرد. این اختلال اضطرابی ناشی از احساس جدایی در کودک است. این اختلال با کودک رو به رشد، رشد کرده و بزرگ تر می شود.
نحوه بروز این اختلال متناسب با سن کودک تغییر می کند. کودکان زیر دو سال از جدایی از والد و تنهایی می ترسند و مبتلا به اضطراب می شوند. کودکان ۵ تا ۸ ساله بیش از بچه های دیگر نگران صدمه دیدن کسانی که به آنها دلبستگی دارند، هستند و بیشتر از مدرسه رفتن امتناع می کنند. سایه به سایه راه رفتن پشت سر والدین یکی از ویژگی های خردسالان مبتلا به اضطراب جدایی می باشد. این کودکان در موقع خواب به تنهایی نمی خوابند و از والدین یا خواهرو برادرهای بزرگتر خود می خواهند که آنها را در به خواب رفتن همراهی کنند. کودکان سنین مدرسه مبتلا به اضطراب جدایی از مدرسه رفتن در قالب مریض بودن امتناع می کنند و یا در صورت رفتن به مدرسه به دلیل بیماری مدرسه را ترک می کنند.
اگر چه اضطراب جدایی در جوانی هم دیده می شود ولی عمدتا در کودکان تقریبا ۸ ساله تشخیص داده می شود.
با توجه به اینکه اضطراب جدایی در سنین ۹ تا ۱۸ ماهگی بهنجار است، احتمالا اختلال اضطراب جدایی به این دلیل ایجاد می شود که کودک نتوانسته این مرحله رشد را با موفقیت پشت سر بگذارد یا بر اساس یک استرس شدید، به مراحل قبلی رشد بازگشته است.
برای درمان این اختلال توصیه می شود ابتدا به یک روانشناس متخصص کودک مراجعه کرده و در صورت تشخیص روانشناس به درمان دارویی به روانپزشک مراجعه فرمایید.

3 thoughts on “اضطراب جدایی کودک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *